Skip navigation

Ο λόγος για τον οποίο γράφεται αυτό το κείμενο αφορά στη διατήρηση της συλλογικής μνήμης σε επίπεδο πολιτικό και κατατεθειμένο δημόσια. Πρόκειται για έναν πολιτικό απολογισμό του σχήματός μας με ανιδιοτελή κίνητρα και με διάθεση αυτοκριτικής, καθώς και μια ευρύτερη τοποθέτησή μας επί των αυτόνομων σχημάτων, τις εμπειρίες αγώνα που έχουμε αποκομίσει έως και σήμερα και τα τεκταινόμενα που έχουμε κληθεί να αντιμετωπίσουμε ανά καιρούς στην πόλη της Πάτρας. Θεωρούμε επιτακτική την ανάγκη για τη διατήρηση και την ενίσχυση της αντίληψης συλλογικοποίησης σε αυτόνομα/ ελευθεριακά σχήματα, όπως επίσης και να καταδεικνύουμε κάθε αντίληψη που προσπαθεί να στρεβλώσει και να υποβιβάσει τις διαδικασίες μας αντί να λειτουργεί για την προώθηση του αγώνα. 

Η δημιουργία και η εξελικτική πορεία των αυτόνομων σχημάτων

Για να περιγράψουμε τη διαδικασία δημιουργίας και εξέλιξης του αυτόνομου σχήματος αρχιτεκτονικής και των σχημάτων στην Πάτρα ευρύτερα, οφείλουμε μάλλον να περιγράψουμε την ευρύτερη κινηματική συνθήκη. Η περίοδος του 2010-2011 ήταν μια περίοδος ιδιαίτερα δυναμική για το κίνημα. Μαζικές απεργίες, καταλήψεις, συνεχείς διαδηλώσεις ήταν σχεδόν καθημερινή συνθήκη σε μία πρωτοφανή -για τα δεδομένα της περιόδου- επίθεση από μεριάς κράτους και κεφαλαίου. Ολοένα και μεγαλύτερες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, περαιτέρω εντατικοποίηση και αποστείρωση των σπουδών σε συνδυασμό με συνεχή καταστολή και μηδενική ανοχή συνθέτουν το πλαίσιο της περιόδου για την οποία μιλάμε.

Στην πόλη της Πάτρας, η πορεία του κινήματος ήταν ακριβώς η ίδια και αντικατοπτριζόταν σε όλες τις κινηματικές διαδικασίες. Έτσι, το 2011 στην πόλη της Πάτρας κάνουν την εμφάνισή τους μαζικά, μέσα στη συνθήκη που περιγράφηκε, τα αυτόνομα σχήματα, μαζί και το αυτόνομο σχήμα αρχιτεκτονικής. Συμμετείχαν δυναμικά στη μεγάλη τους πλειονότητα στις καταλήψεις του 2011 και για τουλάχιστον δύο χρόνια είχαν μεγάλη μαζικότητα με σημαντική  συνεισφορά  στο φοιτητικό κίνημα. Δημιούργησαν και συμμετείχαν σε πληθώρα κινητοποιήσεων, καταλήψεων και δράσεων εντός και εκτός των φοιτητικών συλλόγων, ενώ για κάποιο καιρό βρίσκονταν σε μη-μόνιμες διασχηματικές συνελεύσεις και παρήγαγαν περιστασιακά κοινό λόγο.

Ήδη μετά την εκκένωση του Παραρτήματος, τον Αύγουστο του 2013 (σημείο αναφοράς και για τα αυτόνομα σχήματα της Πάτρας), τα σχήματα άρχισαν να αποδυναμώνονται. Το γεγονός αυτό συμπίπτει, διόλου τυχαία, με τη γενικότερη ύφεση της δράσης του ανταγωνιστικού κινήματος της πόλης και επισφραγίζει την πτωτική πορεία που θα ακολουθήσει. Μέσα στα χρόνια, λοιπόν, τα περισσότερα σχήματα διαλύθηκαν, άλλα αποδυναμώθηκαν λόγω έλλειψης δυναμικής, σε κάποιες περιπτώσεις η αποδυνάμωσή τους επήλθε έπειτα από την εμφάνιση των αυτόνομων πολιτικών ομάδων, ενώ όσα παρέμειναν ενεργά προσπάθησαν να κερδίσουν το χαμένο έδαφος της γενικότερης ατόνησης των σχημάτων.

Read More »

Advertisements

anaplaseis-%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%bf1-1

Για να δείτε το pdf πατήστε πάνω στην εικόνα.

14801052_704065149769424_1162895059_n

14741743_704065123102760_699329939_n

suneleuseis

xartopano-pink

%ce%b13-wraio

ιστανμπουλ2 (1)

Το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού ανάμεσα σε λαβυρινθοειδή στενοσόκακα, μαχαλάδες, ανατολίτικα παζάρια, χαμάμ, υπόγειες στοές, μεγαλοπρεπείς λεωφόρους, αποικιοκρατικά πολεοδομικά σχέδια, οθωμανικά παλάτια, τζαμιά, παραγκουπόλεις, χίπστερ γειτονιές και αγορές μπαχαρικών. Μια περιήγηση με μουσικούς και ποιήτριες του δρόμου. Μια πολεοδομική και όχι μόνο περιπέτεια αναστοχασμού, συνάντησης και σύγκρουσης, μια πρόκληση βγαλμένη από τα παιχνίδια των παιδιών, τα όνειρα των παράνομων και τη γνώση την πιο εξεγερσιακή.

Η σημερινή Ιστάνμπουλ αποτελεί την επιτομή της ευάλωτης, ρευστής, αντιφατικής μητρόπολης. Πρόκειται για μια παλλόμενη πόλη σε διαρκή κίνηση, στην οποία όλα μπορούν να συμβούν: εξευγενισμός, οριενταλισμός, ετεροτοπίες, megaprojects, θρυμματισμένη πολεοδομία, κοινωνικά κινήματα πόλης και εξεγέρσεις, δύση και ανατολή, παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Η Ιστάνμπουλ αποτελεί μια πόλη παλίμψηστο, στην οποία αλλεπάλληλα στρώματα μέσα από την πάροδο των αιώνων αναμιγνύουν, ζυμώνουν, διαρκώς μεταμορφώνουν το χώρο, επαναχρησιμοποιούνται υλικά του παρελθόντος και διαμορφώνουν μια μοναδική οικουμενική πόλη. Οι ήχοι, οι οσμές, οι καθημερινές πράξεις και πρακτικές, οι μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις αποσταθεροποιούν και προβληματοποιούν τη σχέση των κατοίκων με την πόλη, με το παρελθόν και το μέλλον της.

Και μπαίνει ο Μάιος, ο μήνας που ανθίζουν σε όλη την πόλη τουλίπες, δελφίνια διασχίζουν τον Βόσπορο και 50.000 διαδηλωτές επιδιώκουν να φτάσουν στην ιστορική πλατεία Ταξίμ για να γιορτάσουν την Πρωτομαγιά, ωστόσο οι μπάτσοι δεν θα το επιτρέψουν. Η άνοιξη βέβαια στην Ιστάνμπουλ είναι πάντα απρόβλεπτη, με έντονες αντιθέσεις, δυνατές καταιγίδες, ηλιόλουστα πρωινά, μελαγχολικά απογευματινά τοπία, και η ανοιξιάτικη υγρή της σιλουέτα σε προκαλεί να ρουφήξεις το μεδούλι της και να τη δαμάσεις. Τέλη Μαΐου του 2013 οι εξεγερμένες και εξεγερμένοι θα ανέβουν τη σκάλα για την έφοδο στον ουρανό, θα δαμάσουν την πλατεία Ταξίμ και θα δημιουργήσουν την κομμούνα του πάρκου Γκεζί.

   ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

    Διανύουμε μια εποχή που οι καταπιεστικές δομές έχουν φτάσει στα ιστορικά τους όρια. Η φτώχεια και η εξαθλίωση εντείνονται καθημερινά. Σε ελλαδικό επίπεδο, ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει την ισοπεδωτική πολιτική που επιβάλλει ο σύγχρονος ανεπτυγμένος κόσμος, παράδειγμα αποτελεί το νέο ασφαλιστικό, ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο συνεχίζονται ο πόλεμος στη Συρία και τα τεράστια κύματα προσφύγων και μεταναστών, οι τρομοκρατικές επιθέσεις του ISIS και οι αυταρχικές πολιτικές των κλειστών συνόρων.

Πιο συγκεκριμένα, το ζήτημα του ασφαλιστικού μέχρι σήμερα στοιχειοθετείται από αυξήσεις εισφορών με παράλληλες μειώσεις συντάξεων και παροχών για τους ασφαλισμένους, από ενοποιήσεις διοικήσεων, νομικά παιχνίδια και αλλεπάλληλες κλοπές από τα ταμεία. Σήμερα, προετοιμάζεται μια ασφαλιστική μεταρρύθμιση σύμφωνα με το σχέδιο Κατρούγκαλου, η οποία μειώνει τα ψίχουλα που μας πετάνε ως ασφαλιστικά “δικαιώματα” και εντείνει τη διαρκή επίθεση στις συντάξεις. Αλλά αυτή η μεταρρύθμιση δεν αποτελεί τίποτα πέρα από ένα κομμάτι της ευρύτερης στρατηγικής της κυριαρχίας, η οποία προέρχεται από τη συστημική κρίση που υφίσταται, και βασίζεται στη διαίρεση των από τα κάτω. Μια διαίρεση που ξεκίνησε με τους διαφορετικούς κλαδικούς φορείς ασφάλισης, και συνεχίστηκε περαιτέρω με τις διαφορετικές κατηγορίες ασφαλισμένων. Το ζήτημα, όμως, του ασφαλιστικού δεν είναι άλλο ένα κλαδικό ζήτημα, μας αφορά όλους. Γι’ αυτό η απάντηση ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας δεν μπορεί παρά να’ναι συλλογική.

Από την άλλη μεριά, παρατηρούνται τεράστιες μετακινήσεις πληθυσμων, οι οποίες είναι αποτέλεσμα των επεκτατικών πολέμων που διεξάγουν οι παγκόσμιοι κυρίαρχοι. Με την άφιξή τους στη χώρα υποδοχής, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες αντιμετωπίζουν περεταίρω εκμετάλλευση και καταπίεση από τα ντόπια αφεντικά. Αυτό φυσικά, αν δεν εχουν πνιγεί σε κάποιο μέρος της Μεσογείου ή δεν έχουν κλειστεί σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Υποστηρικτικά, τώρα, στην παραπάνω πολιτική αλλά και στην κατασκευή του μετανάστη ως εχθρού-τρομοκράτη έρχονται να λειτουργήσουν και οι τρομοκρατικές επιθέσεις. Διαχέοντας το δόγμα του τρόμου, η κυριαρχία δημιουργεί μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία επιτρέπει σε επίπεδο κρατικής διαχείρισης την αύξηση της ασφάλειας, τους στρατούς στους δρόμους και τα σύνορα, την καταστολή όποιου αντιστέκεται ή παρεκκλίνει από την κοινωνική νόρμα. Ουσιαστικά,οι τρομοκρατικές επιθέσεις δίνουν άλλοθι στους παγκόσμιους κυρίαρχους να εντείνουν την καταστολή και τον έλεγχο σε μια εποχή γενικευμένης κρίσης, εξαθλιώνοντας ακόμα μεγαλύτερα κοινωνικά κομμάτια, ενώ ταυτόχρονα εκμεταλλευόμενοι τη δήθεν εξωτερική απειλή που έχουν να αντιμετωπίσουν (εν προκειμένω το ISIS) αναγέλλουν κι άλλες στρατωτικες επεμβασεις και βομβαρδισμούς στις περιοχες που εχουν βαλει στο στοχαστρο προς καπιταλιστική εκμετάλλευση. Άλλωστε, αυτός ο κατασκευασμένος εξωτερικός εχθρός χρηματοδοτείται από τον “αναπτυγμένο” κόσμο της Δύσης, εφόσον αυτός είναι που του εξασφαλίζει το οπλοστάσιο για περαιτέρω επιθέσεις.

Από τα παραπάνω είναι φανερό πως η στρατηγική της κυριαρχίας είναι συνολική και βασίζεται στη διαχείριση του εκάστοτε πληθυσμού ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του. Έτσι, εμφανίζεται είτε με όρους περαιτέρω εκμετάλλευσης όπως διακρίνεται στο νέο ασφαλιστικό, είτε με όρους εξαθλίωσης με κίνδυνο την ίδια την επιβίωση όπως συμβαίνει με τους μετανάστες, είτε με όρους αναλώσιμων σωμάτων τα οποία “θυσιάζονται” για τη στήριξη μιας ευρύτερης πολιτικής κρατικής τρομοκρατίας, όπως παρατηρείται στις τρομοκρατικές επιθέσεις. Η μόνη απάντηση στην επίθεση που δεχόμαστε μπορεί να είναι συνολική και συλλογική με την ένωση των αγώνων των καταπιεσμένων.

‘Οταν οι αντιστάσεις μας ενωθούν, η οργή θα κατακλύσει τους εξουσιαστές και τα εργαλεία τους θα αντιστραφούν, γιατί- όπως έχουμε ξαναπεί- όσο υπάρχει καταπίεση θα υπάρχει και αντίσταση…

αυτόνομο σχήμα αρχιτεκτονικής

sxhma_roma

trapezaki

Ξεκινάμε τις κουβέντες μας αυτή τη Τετάρτη 6.4 στις 12μ. στο Σ5!