Skip navigation

ιστανμπουλ2 (1)

Το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού ανάμεσα σε λαβυρινθοειδή στενοσόκακα, μαχαλάδες, ανατολίτικα παζάρια, χαμάμ, υπόγειες στοές, μεγαλοπρεπείς λεωφόρους, αποικιοκρατικά πολεοδομικά σχέδια, οθωμανικά παλάτια, τζαμιά, παραγκουπόλεις, χίπστερ γειτονιές και αγορές μπαχαρικών. Μια περιήγηση με μουσικούς και ποιήτριες του δρόμου. Μια πολεοδομική και όχι μόνο περιπέτεια αναστοχασμού, συνάντησης και σύγκρουσης, μια πρόκληση βγαλμένη από τα παιχνίδια των παιδιών, τα όνειρα των παράνομων και τη γνώση την πιο εξεγερσιακή.

Η σημερινή Ιστάνμπουλ αποτελεί την επιτομή της ευάλωτης, ρευστής, αντιφατικής μητρόπολης. Πρόκειται για μια παλλόμενη πόλη σε διαρκή κίνηση, στην οποία όλα μπορούν να συμβούν: εξευγενισμός, οριενταλισμός, ετεροτοπίες, megaprojects, θρυμματισμένη πολεοδομία, κοινωνικά κινήματα πόλης και εξεγέρσεις, δύση και ανατολή, παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Η Ιστάνμπουλ αποτελεί μια πόλη παλίμψηστο, στην οποία αλλεπάλληλα στρώματα μέσα από την πάροδο των αιώνων αναμιγνύουν, ζυμώνουν, διαρκώς μεταμορφώνουν το χώρο, επαναχρησιμοποιούνται υλικά του παρελθόντος και διαμορφώνουν μια μοναδική οικουμενική πόλη. Οι ήχοι, οι οσμές, οι καθημερινές πράξεις και πρακτικές, οι μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις αποσταθεροποιούν και προβληματοποιούν τη σχέση των κατοίκων με την πόλη, με το παρελθόν και το μέλλον της.

Και μπαίνει ο Μάιος, ο μήνας που ανθίζουν σε όλη την πόλη τουλίπες, δελφίνια διασχίζουν τον Βόσπορο και 50.000 διαδηλωτές επιδιώκουν να φτάσουν στην ιστορική πλατεία Ταξίμ για να γιορτάσουν την Πρωτομαγιά, ωστόσο οι μπάτσοι δεν θα το επιτρέψουν. Η άνοιξη βέβαια στην Ιστάνμπουλ είναι πάντα απρόβλεπτη, με έντονες αντιθέσεις, δυνατές καταιγίδες, ηλιόλουστα πρωινά, μελαγχολικά απογευματινά τοπία, και η ανοιξιάτικη υγρή της σιλουέτα σε προκαλεί να ρουφήξεις το μεδούλι της και να τη δαμάσεις. Τέλη Μαΐου του 2013 οι εξεγερμένες και εξεγερμένοι θα ανέβουν τη σκάλα για την έφοδο στον ουρανό, θα δαμάσουν την πλατεία Ταξίμ και θα δημιουργήσουν την κομμούνα του πάρκου Γκεζί.

   ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

    Διανύουμε μια εποχή που οι καταπιεστικές δομές έχουν φτάσει στα ιστορικά τους όρια. Η φτώχεια και η εξαθλίωση εντείνονται καθημερινά. Σε ελλαδικό επίπεδο, ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει την ισοπεδωτική πολιτική που επιβάλλει ο σύγχρονος ανεπτυγμένος κόσμος, παράδειγμα αποτελεί το νέο ασφαλιστικό, ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο συνεχίζονται ο πόλεμος στη Συρία και τα τεράστια κύματα προσφύγων και μεταναστών, οι τρομοκρατικές επιθέσεις του ISIS και οι αυταρχικές πολιτικές των κλειστών συνόρων.

Πιο συγκεκριμένα, το ζήτημα του ασφαλιστικού μέχρι σήμερα στοιχειοθετείται από αυξήσεις εισφορών με παράλληλες μειώσεις συντάξεων και παροχών για τους ασφαλισμένους, από ενοποιήσεις διοικήσεων, νομικά παιχνίδια και αλλεπάλληλες κλοπές από τα ταμεία. Σήμερα, προετοιμάζεται μια ασφαλιστική μεταρρύθμιση σύμφωνα με το σχέδιο Κατρούγκαλου, η οποία μειώνει τα ψίχουλα που μας πετάνε ως ασφαλιστικά “δικαιώματα” και εντείνει τη διαρκή επίθεση στις συντάξεις. Αλλά αυτή η μεταρρύθμιση δεν αποτελεί τίποτα πέρα από ένα κομμάτι της ευρύτερης στρατηγικής της κυριαρχίας, η οποία προέρχεται από τη συστημική κρίση που υφίσταται, και βασίζεται στη διαίρεση των από τα κάτω. Μια διαίρεση που ξεκίνησε με τους διαφορετικούς κλαδικούς φορείς ασφάλισης, και συνεχίστηκε περαιτέρω με τις διαφορετικές κατηγορίες ασφαλισμένων. Το ζήτημα, όμως, του ασφαλιστικού δεν είναι άλλο ένα κλαδικό ζήτημα, μας αφορά όλους. Γι’ αυτό η απάντηση ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας δεν μπορεί παρά να’ναι συλλογική.

Από την άλλη μεριά, παρατηρούνται τεράστιες μετακινήσεις πληθυσμων, οι οποίες είναι αποτέλεσμα των επεκτατικών πολέμων που διεξάγουν οι παγκόσμιοι κυρίαρχοι. Με την άφιξή τους στη χώρα υποδοχής, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες αντιμετωπίζουν περεταίρω εκμετάλλευση και καταπίεση από τα ντόπια αφεντικά. Αυτό φυσικά, αν δεν εχουν πνιγεί σε κάποιο μέρος της Μεσογείου ή δεν έχουν κλειστεί σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Υποστηρικτικά, τώρα, στην παραπάνω πολιτική αλλά και στην κατασκευή του μετανάστη ως εχθρού-τρομοκράτη έρχονται να λειτουργήσουν και οι τρομοκρατικές επιθέσεις. Διαχέοντας το δόγμα του τρόμου, η κυριαρχία δημιουργεί μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία επιτρέπει σε επίπεδο κρατικής διαχείρισης την αύξηση της ασφάλειας, τους στρατούς στους δρόμους και τα σύνορα, την καταστολή όποιου αντιστέκεται ή παρεκκλίνει από την κοινωνική νόρμα. Ουσιαστικά,οι τρομοκρατικές επιθέσεις δίνουν άλλοθι στους παγκόσμιους κυρίαρχους να εντείνουν την καταστολή και τον έλεγχο σε μια εποχή γενικευμένης κρίσης, εξαθλιώνοντας ακόμα μεγαλύτερα κοινωνικά κομμάτια, ενώ ταυτόχρονα εκμεταλλευόμενοι τη δήθεν εξωτερική απειλή που έχουν να αντιμετωπίσουν (εν προκειμένω το ISIS) αναγέλλουν κι άλλες στρατωτικες επεμβασεις και βομβαρδισμούς στις περιοχες που εχουν βαλει στο στοχαστρο προς καπιταλιστική εκμετάλλευση. Άλλωστε, αυτός ο κατασκευασμένος εξωτερικός εχθρός χρηματοδοτείται από τον “αναπτυγμένο” κόσμο της Δύσης, εφόσον αυτός είναι που του εξασφαλίζει το οπλοστάσιο για περαιτέρω επιθέσεις.

Από τα παραπάνω είναι φανερό πως η στρατηγική της κυριαρχίας είναι συνολική και βασίζεται στη διαχείριση του εκάστοτε πληθυσμού ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του. Έτσι, εμφανίζεται είτε με όρους περαιτέρω εκμετάλλευσης όπως διακρίνεται στο νέο ασφαλιστικό, είτε με όρους εξαθλίωσης με κίνδυνο την ίδια την επιβίωση όπως συμβαίνει με τους μετανάστες, είτε με όρους αναλώσιμων σωμάτων τα οποία “θυσιάζονται” για τη στήριξη μιας ευρύτερης πολιτικής κρατικής τρομοκρατίας, όπως παρατηρείται στις τρομοκρατικές επιθέσεις. Η μόνη απάντηση στην επίθεση που δεχόμαστε μπορεί να είναι συνολική και συλλογική με την ένωση των αγώνων των καταπιεσμένων.

‘Οταν οι αντιστάσεις μας ενωθούν, η οργή θα κατακλύσει τους εξουσιαστές και τα εργαλεία τους θα αντιστραφούν, γιατί- όπως έχουμε ξαναπεί- όσο υπάρχει καταπίεση θα υπάρχει και αντίσταση…

αυτόνομο σχήμα αρχιτεκτονικής

sxhma_roma

trapezaki

Ξεκινάμε τις κουβέντες μας αυτή τη Τετάρτη 6.4 στις 12μ. στο Σ5!

Πώς πραγματώνεται η κάλυψη της ανάγκης για στέγαση εν καιρώ καπιταλισμού;

Η κατοικία στον καπιταλισμό αποτελεί ένα ακόμη εμπόρευμα, όπως η ανθρώπινη εργασία μας, η γη, τα ζώα. Έτσι, η κάλυψη της ανάγκης αυτής προυποθέτει συστηματικές ώρες εργασίας, αφού η στέγαση πραγματοποιείται είτε μέσα από τίτλους ιδιοκτησίας, είτε μέσα από μισθώσεις και νοίκια. Κι αυτό γιατί, η καπιταλιστική διαχείριση της ανάγκης για στέγη προυποθέτει την ανταλλακτική αξία σε κάθε μορφή κατοίκησης, όπως, την εφορία για τον ιδιοκτήτη και τη μίσθωση για τον ενοικιαστή. Με άλλα λόγια, η στέγαση αποτελεί μια έννοια πλήρως διαμεσολαβημένη από το χρήμα και την ιδιοκτησία. Είναι φανερό, λοιπόν, πως η ανάγκη για στέγαση, άρα, και η ίδια μας η επιβίωση, εξαρτάται από την δυνατότητα μας στην εργασία και στο χρήμα.

Και, ενώ, τα σπιτια που έχουν ξεμείνει από την οικοδομική φούσκα μπορούν να ικανοποιήσουν τη στέγαση όλων, παραμένουν αδιάθετα. Πάγια τακτική των κατασκευαστών για να διατηρήσουν ανέπαφη τη σχέση προσφοράς και ζήτησης, όπως βλέπουμε και ιστορικά να συμβαίνει στη Ρώμη από την περίοδο που αναδύθηκε ο αγώνας για στέγη. Αποτέλεσμα αυτού, η ύπαρξη πολλών άδειων σπιτιών και ένα κομμάτι κόσμου, το οποίο κατά την κυριαρχία περισσεύει, να ζει στους δρόμους.

Αλλά, η σχέση της κατοικίας με την κυριαρχία δεν είναι μόνο οικονομική. Η αναπαραγωγή του θεσμού της ιδιοκτησίας αποτελεί δομικό λίθο της ιδεολογικής βάσης της κυριαρχίας, ο οποίος σχετίζεται με την αντίληψη του ατόμου για τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν και, κατ’ επέκταση, την ευρύτερη επιβολή μιας κοινωνικής νόρμας. Για αυτό το λόγο, η κυριαρχία κατασκευάζει χώρους οι οποίοι στοχεύουν στην κανονικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων, την επιβολή του κοινωνικου ελέγχου και την αναπαραγωγή των σχέσεων παραγωγής. Τέτοιους χώρους αποτελούν τα πρότυπα κατοικίας που αναπαράγουν την πατριαρχική οικογένεια, τα χαώδη εμπορικά κέντρα και τα κέντρα διασκεδάσεως που ενισχύουν την κουλτούρα της μαζικής κατανάλωσης, τα δικαστήρια, η βουλή κ.α. που ως «κατοικίες της εξουσίας» δεν μπορούν να δηλώνουν τίποτα λιγότερο από την εξουσία τους.

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΣΤΕΓΗΣ…

Όμως, η κατοικία πέρα από την επιβίωσή μας, αποτελεί ένα χώρο όπου ξεδιπλώνεται ένα μεγάλο κομμάτι της ύπαρξής μας. Η αναζήτηση νέων τρόπων και χώρων συλλογικής ζωής αποτελεί επιτακτική ανάγκη στο σήμερα. Κι αυτό θα συμβεί με τις καταλήψεις άδειων σπιτιών, μέσα σε αυτό το σαθρό σύστημα που εκμεταλλέυεται και καταπιέζει. Το πρόταγμα για καταλήψεις στέγης δεν είναι ούτε ουτοπικό ούτε υπεριστορικό, αποτελεί εργαλείο των καταπιεσμένων και απαντά, πρώτα και κύρια, στις ανάγκες του. Ουσιαστικά, μια κατάληψη απαλλοτριώνει τον χώρο που έχει κλαπεί από τα βαλλόμενα κομμάτια αυτής της κοινωνίας. Η πραγμάτωση της ανάγκης για στέγαση παίρνει σάρκα και οστά χωρίς ιδιοκτήτες και ενοικιαστές, χωρίς αφεντικά και εργάτες, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς πατρίδες με μπάτσους και στρατούς. Καταρρίπτει άμεσα τον θεσμό της ιδιοκτησίας και αμφισβητεί στη ρίζα του το κράτος και τους μηχανισμους του.

Διότι, οι καταλήψεις αποτελούν ζωντανές εστίες αντίστασης και αγώνα ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό. Τα κατειλημμένα σπίτια δεν έχουν πλέον την ανταλλακτική αξία, αλλά η αξία τους είναι η χρήση τους. Μία χρήση απογυμνωμενη από όλα τα ιδιοκτησιακά πρότυπα, τα εξουσιαστικά και τα καταναλωτικά, που θα καταστήσει το χώρο ένα τόπο δημιουργικής ζωής τοσο για το άτομο όσο και για την κοινότητα. Μέσα από αδιαμεσολάβητους αγώνες, αντιιεραρχικούς, με όπλο μας την αυτοοργάνωση, προτάσσουμε τη δημιουργία ενός νέου κόσμου, ενός κόσμου ελεύθερης κάλυψης αναγκών χωρίς τη μεσολάβηση του χρήματος και του κέρδους. Έναν κόσμο ελεύθερης δημιουργίας και ισότιμης απόλαυσης.

…ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

Παράλληλα, στο σήμερα, διανύουμε μία χρονική περίοδο έξαρσης των μεταναστευτικών ροών, εξαιτίας, κυρίως, του εμφυλίου πολέμου που έχει επιβληθεί στη Συρία, ο οποίος αποτελεί μια μόνο στιγμή της πολεμικής συνθήκης που επικρατεί στην περιοχή της Μέσης Ανατολής τα τελευταία χρόνια, για την αποστράγγιση της γης και την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τεράστιες μετακινήσεις πληθυσμών, οι οποίοι έρχονται προς τη Δύση. Ο τεράστιος αυτός αριθμός μεταναστών και προσφύγων αυτή τη στιγμή ή σκοτώνεται στα σύνορα ή διαμένει σε πλατείες και δρόμους ανά τη χώρα περιμένοντας τη μετακίνηση του σε άλλες χώρες της Ευρωπαικής Ένωσης ή φυλακίζεται σε κέντρα κράτησης και hotspots.
Όταν έχουμε, λοιπόν, πλήθος ντόπιων και μεταναστών στους δρόμους, να στερούνται των βασικών αναγκών για την επιβιωσή τους, η λύση δεν μπορεί να διαμεσολαβείται από κανέναν. Μονάχα εμείς οι ίδιοι θα αγωνιστούμε για τις ανάγκες μας και τις ζωές μας, ενάντια στην υπονόμευσή τους. Γιατί, η μόνη λύση μπορεί να είναι ενεργητική και αυτοοργανωμένη μακριά από θεσμούς και κρατικούς μηχανισμούς. Γιατί, η κάλυψη της ανάγκης για στέγη είναι αυτονόητη και αδιαπραγμάτευτη για όλους. Για να ζούμε όλοι με αξιοπρέπεια.

Σαν αυτόνομο σχήμα προτάσσουμε και στηρίζουμε καταλήψεις στέγης των μεταναστών και των προσφύγων, ενάντια στην ισοπεδωτική πολιτική που επιβάλλει ο σύγχρονος ανεπτυγμένος κόσμος.

Εμπρός να μπούμε στα άδεια σπίτια!


*Η κατοικία αποτελεί μια βασική ανάγκη του ανθρώπου, η οποία πρωτίστως τον προστατεύει από τις καιρικές και κλιματικές συνθήκες. Κι αυτό γιατί, ο άνθρωπος ως ζώο είναι ένα γυμνό ομοιόθερμο, που για να διατηρήσει τη θερμοκρασία του σταθερή πρέπει να παλέψει με το εξωτερικό του περιβάλλον. Έτσι, γίνεται κατανοητό, πως οι βιολογικές ανάγκες του ανθρώπου που έχουν άμεση επίδραση στο σχεδιασμό οικισμών σχετίζονται με το κλίμα, το οποίο επιδρά μόνο στις μικρότερες μονάδες της οικιστικής κλίμακας. Με άλλα λόγια, ένας οικισμός, είτε είναι χωριό, είτε είναι πόλη δεν μπορεί να καλύψει την ανάγκη για στέγαση στις επιμέρους λειτουργίες που περιλαμβάνει όπως είναι οι δρόμοι, οι ανοιχτοί δημόσιοι χώροι κτλ, αλλά, αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα στο κτιριακό του σύμπλεγμα. Έτσι, γίνεται κατανοητό πως όποιοι δεν καταφέρουν να εξασφαλίσουν την στέγη τους, οπουδήποτε κι αν τοποθετούνται στο χάρτη, κινδυνεύουν πλέον με όρους επιβίωσης.

To κείμενο σε μορφή pdf.

εκδηλωση μεταναστες

Το τρικάκι που μοιράζεται στη σχολή για την προπαγάνδιση της εκδήλωσης εδώ.

Ολοκληρώθηκαν χθες και σήμερα οι συνεδριάσεις του εφετείου για τους 4 από τους 5 αγωνιστές φοιτητές. Η απόφαση είναι η μη έκδοσή τους στο Ιταλικό κράτος. Τελευταία δίκη την Δευτέρα στις 11/1 στις 9:30.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ: Δευτέρα 11/1 στις 9:30 στο εφετείο Αθηνών

Δευτέρα 11:00 συγκέντρωση αλληλεγγύης στο Παράρτημα(Πάτρα)

 

psd

Τρικάκια που μοιράζονται στη σχολή εδώ.

12358098_1534088686903054_109024590_n

12358423_1534087936903129_953755956_n

12336001_1534087856903137_4719391_n

12336221_1534087783569811_452887507_n

12348288_1534087643569825_672088177_n

12355195_1534088060236450_791005416_n

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.