Skip navigation

Monthly Archives: September 2011

Τα «λάθη του παρελθόντος», λένε, μας έχουν φέρει σε αυτή την κατάσταση και τώρα πρέπει να πληρώσουμε – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Όμως εμείς δεν βλέπουμε λάθη. Πίσω από  κάθε επιταγή του κράτους αναγνωρίζουμε ένα συγκεκριμένο σχεδιασμό, μια συνολική πολιτική αναδιάρθρωσης  ενός συστήματος το οποίο παλεύει με νύχια και με δόντια να αντιμετωπίσει την κρίση του σε βάρος της ίδιας της κοινωνίας. Με βάση τα παραπάνω, το ξερίζωμα της έννοιας του «δημοσίου» σε κάθε του μορφή με την ιδιωτικοποίηση των πάντων, έρχεται για να εγκαινιάσει το νέο μοντέλο φοιτητή, εργαζόμενου, ανθρώπου που θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες της αγοράς. Το κοινωνικό συμβόλαιο της εποχής της μεταπολίτευσης έχει διαρραγεί και μια νέα καθεστωτική φάση έχει ξεκινήσει.

 Γι’ αυτό δεν μας εξέπληξε και το νομοσχέδιο της Διαμαντοπούλου για την Τριτοβάθμια που ήρθε να επαναπροσδιορίσει το στόχο του πανεπιστημίου ως ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους και «εργοστάσιο» παραγωγής των αυριανών μισθωτών δούλων του κεφαλαίου. Η προετοιμασία του εδάφους για τις σημερινές μεταρρυθμίσεις έχει ξεκινήσει εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία, βάζοντας στο στόχαστρο το παλιό, αντιπαραγωγικό πανεπιστήμιο, εξού και η συντριπτική συναίνεση των 250 βουλευτών κατά την ψήφισή του. Σε αγαστή συνεργασία με ΕΕ-ΔΝΤ βρίσκουν το πάτημα για να περάσουν σήμερα πραξικοπηματικά τις θέσεις τους. Εντατικοποίηση και πιστωτικές μονάδες, «δια βίου μάθηση», επιχειρησιακά προγράμματα στη διοίκηση και τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων, έρχονται  να εισάγουν το μοντέλο ενός πανεπιστημίου που λειτουργεί με όρους επιχείρησης για τη δημιουργία εξειδικευμένων, ευέλικτων κι αναλώσιμων εργαζομένων. Η κατάλυση  του ασύλου έρχεται να νομιμοποιήσει την καταστροφή των θυλάκων ελευθερίας και την καταστολή οποιονδήποτε κοινωνικών αντιστάσεων εμφανίζονται ενάντια στις προσταγές των απο πάνω. Δίνεται το ελεύθερο στους μπάτσους να μπουκάρουν οποιαδήποτε στιγμή σε συνελεύσεις, καταλήψεις, στέκια και να βολτάρουν ανενόχλητοι για να προστατέψουν τις ιδιοκτησίες των επιχειρήσεων και να επιβάλλουν το νόμο και την τάξη. Τα μέτρα που πάρθηκαν περιγράφουν απόλυτα τη μορφή που πρέπει να έχει το πανεπιστήμιο σήμερα.

Η αντίδρασή μας στις αλλαγές δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως υπερασπιζόμαστε το «δημόσιο-δωρεάν» πανεπιστήμιο που μας πλάσαραν τόσα χρόνια. Το πανεπιστήμιο της μίζας, της ρουφιανιάς, των συμφερόντων και των παιχνιδιών κάτω από το τραπέζι, της ανέλιξης κάθε κομματόσκυλου σε θέσεις εξουσίας, των μεγαλοκαθηγητάδων και των ερευνητικών τους προγραμμάτων. Και όσοι, πρυτάνεις ή καθηγητές μέχρι παρατάξεις, θυμήθηκαν τώρα να φορέσουν τα επαναστατικά τους προσωπεία για να διασώσουν εξουσίες και μικροπολιτικά συμφέροντα, να ξέρουν πως δεν μπορούν να ξεγελάσουν κανέναν.

Γενικότερος στόχος της πολιτικής που ασκείται είναι η καταστολή του ατόμου μέσα στο περιβάλλον εργασίας του, η καθυπόταξή του στις προσταγές του εκάστοτε αφεντικού και η κατάργηση των συλλογικών διεκδικήσεων. Τα κοινωνικά κεκτημένα – συνδικαλιστική δράση, ανθρώπινοι όροι εργασίας,  κοινωνικές παροχές, άσυλο – καταστρατηγούνται μέσα σ’ ένα κλίμα γενικότερης κοινωνικής σύγχισης ή συναίνεσης. Μιας συναίνεσης που προέρχεται είτε από αγανάκτηση που «δεν έχει βρει το δρόμο της», είτε καλλιεργειται στη βάση του φόβου και της καταστολής ή της πεποίθησης κάποιων πως με ατομική επιμονή και προσπάθεια θα «βρεθεί λύση». Σύσσωμο το σάπιο πολιτικό κατεστημένο σε συνεργασία με τα μέσα προπαγάνδας, για άλλη μια φορά «αγωνίζονται» να αποπροσανατολίσουν τους καταπιεσμένους, να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα και να λασπολογήσουν σε βάρος όσων αντιδρούν. Είμαστε πεπεισμένοι πως απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε δεν χωρούν ατομικές λύσεις.Η ελπίδα για την ανατροπή θα αναζωπυρωθεί μέσα από έναν αγώνα συνολικό ενάντια σε ένα σύστημα που δεν σηκώνει διορθώσεις. Η αλληλεγγύη ανάμεσα στα πληττόμενα κοινωνικά κομμάτια πρέπει να ανοίξει το δρόμο για τη δημιουργία ενός ευρύτερου κοινωνικού μετώπου, αποτελούμενο από φοιτητές, εργαζόμενους, ανέργους, όσους αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους στο πλάι των καταπιεσμένων αυτού του κόσμου, που θα παλέψει για την ζωή και την αξιοπρέπεια.

Αυταπάτες πλέον δεν χωράνε. Ο αγώνας πρέπει να είναι συνολικός, αντικαπιταλιστικός, ενάντια στην κυριαρχία και την εκμετάλλευση. Δεν βλέπουμε τους εαυτούς μας σαν φοιτητές και μόνο με συγκεκριμένα αιτήματα και συγκεκριμένη δράση, αλλά ως μελλοντικούς σκλάβους του ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Πρέπει ν απαντήσουμε συνολικά στην επίθεση που δεχόμαστε κι αυτό θα γίνει μόνο αν προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ένα κίνημα κοινωνικό, από τα κάτω, μαχητικό. Με ανοιχτές διαδικασίες αυτοοργάνωσης, προσπερνώντας κάθε είδους ανάθεση, κάθε είδους εξουσία. Συλλογικοποιώντας τις αντιστάσεις μας με όσους επιθυμούν να παλέψουν ενάντια στη λεηλασία των ζωών μας και για την οικοδόμηση ενός κόσμου ισότητας κι αλληλεγγύης. Η θέληση αυτή, ο προορισμός αυτός θα πρέπει να διαπερνά κάθε μικρό ή μεγάλο αγώνα που ξεπηδά από κάθε κοιτίδα κοινωνικής αντίστασης.

Όλοι και όλες στους δρόμους,

εκεί που πέφτουν νόμοι και συντρίβονται καθεστώτα.

 

Advertisements