Skip navigation

Monthly Archives: December 2013

Λίγα λόγια για το πανεπιστήμιο που αξιολογείται σήμερα…

Το πανεπιστήμιο επιτελεί ένα πολύ συγκεκριμένο ρόλο κι αυτός έχει να κάνει με την συμβολή του στην καπιταλιστική διαδικασία, αποτελώντας άμεσο ή έμμεσο πεδίο ανάπτυξης του κεφαλαίου. Ενώ παρουσιάζεται ως κοινωνική παροχή και ουδέτερος θεσμός που προσφέρει αντικειμενική “ακαδημαϊκή” γνώση, στην πραγματικότητα λειτουργεί ως ιδεολογικός μηχανισμός του συστήματος. Αναπαράγει καπιταλιστικά ιδεολογήματα και σχέσεις εξουσίας, διαιωνίζει τους ταξικούς διαχωρισμούς, τροφοδοτεί την αγορά με τα αυριανά αφεντικά και τους αυριανούς εξειδικευμένους και αναλώσιμους εργαζόμενους.

Στη βάση του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος περιλαμβάνει την ξεκάθαρη πια σύνδεση πανεπιστημίου και καπιταλιστικής διαδικασίας, μπορούμε να αντιληφθούμε καλύτερα τη συστηματοποιημένη προσπάθεια του κράτους να φτιάξει ένα πανεπιστήμιο πλήρως εμπορευματοποιημένο, αποστειρωμένο, με εντατικοποίηση των σπουδών και από το οποίο όλο και περισσότεροι περισσεύουν. Ένα “νεο” πανεπιστήμιο, “καθαρό”, “ασφαλές” και πλήρως ελεγχομενο και στο οποίο οι όποιες αντιστάσεις θα καταστέλλονται πιο εύκολα και άμεσα. Αυτό οικοδομείται από τα πιο γενικά σε σχέση με τις σπουδές (άρθρο 16, σχέδιο Αθηνά, κλπ.) μέχρι και τις μπάρες στα πανεπιστήμια και τις αστυνομικές εισβολές στις σχολές (εισβολές στην ασοεε, στο στέκι αρχιτεκτονικής στην Αθήνα, στο ΕΜΠ και πιο ειδικά στην Πάτρα με την εκκένωση του καταυλισμού των ρομά στο πανεπιστήμιο και εν συνεχεία με την εκκένωση του αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού στο ΤΕΙ).

Η αναδιάρθρωση αυτή παρουσιάζεται ως μια διαδικασία “εξορθολογισμού”, όπως την ονομάζουν, σε όλους τους τομείς. Έναν εξορθολογισμό, όμως, που εν τέλει σημαίνει απολύσεις, επιστρατεύσεις, εντατικοποιήσεις, υποχρηματοδοτήσεις, συγχωνεύσεις, καταστολή για όποιον και όποια δε χωράει στα σχέδια τους ή πάει κόντρα σ’ αυτά.

Αξιολόγηση και πράσσειν άλογα…

Σ` όλα αυτά έρχονται να προστεθούν και οι αξιολογήσεις των πανεπιστημίων. Έτσι είδαμε μια τεράστια προσπάθεια να διατηρηθούν καθαροί οι τοίχοι της σχολής, να βάφεται η γραμματεία με ιδιαίτερη προσοχή απ’ αυτούς που την ίδια στιγμή απολύουν το προσωπικό της και άλλα τραγελαφικά. Είδαμε μια κατάληψη, αποφασισμένη από την τελευταία γενική συνέλευση του συλλόγου, που εναντιώνεται στην αξιολόγηση από μια δήθεν ανεξάρτητη αρχή, να υπονομεύεται τόσο από καθηγητές όσο και από τους ίδιους τους φοιτητές. Είδαμε “έμπειρους” καριερίστες να βγάζουν λόγους για το πώς πρέπει να συνδεθούν οι σπουδές με την αγορά εργασίας, πως οι επιχειρήσεις μπορούν να «βοηθήσουν» στα προβλήματα και να «ενισχύσουν» την προσπάθεια που γίνεται στο κάθε τμήμα. Συμφοιτητές που φαινομενικά εκφράζουν μια απολιτίκ στάση αδιαφορίας στην ουσία να παίρνουν μια ξεκάθαρη θέση εναντίον μας. Αυτό στην καλύτερη έγινε ωραιοποιώντας και παρουσιάζοντας αθώα και καλοπροαίρετα μια διαδικασία που κλείνει το μάτι στην ένταξη των επιχειρήσεων στις σχολές ως επίσημων χορηγών των σπουδών πτυχίων και στη χειρότερη εξαπολύοντας ευθύνες και απειλές ενάντια στα υποκείμενα που αποφάσισαν συλλογικά να αρθρώσουν το λόγο και το ανάστημά τους σε μηχανισμούς που επιστρατεύονται ξεκάθαρα από την κυριαρχία για να υπονομεύσουν τους όρους που σπουδάζουμε. Όλα αυτά βέβαια ντυμένα με μεγάλα λόγια και υποσχέσεις για βελτίωση της ποιότητας των σπουδών μας. Πώς θα γίνει αυτό από μηχανισμούς που δουλεύουν για το ίδιο σύστημα που περικόπτει κονδύλια για την παιδεία, εισάγει όρους κινητικότητας και διαθεσιμότητας για το εργατικό δυναμικό που απασχολείται σε αυτό, καταργεί συγγράμματα, έχει βάλει δίδακτρα σε όλα τα μεταπτυχιακά ενισχύοντας τους ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση και αύριο μεθαύριο θα κάνει το ίδιο και για το προπτυχιακό κομμάτι των σπουδών;

Και πέρα από τον πρωταρχικό της στόχο η αξιολόγηση επιτελεί μια ακόμα λειτουργία σε ιδεολογικό επίπεδο. Μιλώντας για ανταγωνιστικότητα τμημάτων εγκαθιδρύουν έμπρακτα κανιβαλλιστικές λογικές όχι μόνο ανάμεσα στα τμήματα (αυτό υπήρχε ούτως ή άλλως) αλλά γίνεται συνείδηση και στους ίδιους τους φοιτητές ότι έτσι είναι η πραγματικότητα, για να επιβιώσεις εσύ πρέπει να «πεθάνει» κάποιος άλλος. Κερδισμένοι από αυτό  βγαίνουν ξεκάθαρα μόνο τα αφεντικά και οι εξουσιαστές μας.

Συλλογικοποιώντας τις αρνήσεις μας

Το πανεπιστήμιο (και όλη η κοινωνία) αναδιαρθρώνεται λοιπόν και μαζί με αυτό αναδιαρθρώνονται βίαια και οι ίδιες οι ζωές μας (τόσο των φοιτητών που δεν έχουμε αστικές καταβολές και έτοιμες καβάτζες, όσο και άλλων κοινωνικών κομματιών που συνδέονται με το πανεπιστήμιο, όπως οι εργαζόμενοι σ` αυτό, οι ρομά που είχαν βρει κάποια στέγη αλλά πλέον δε χωράνε κ.α.). Σε όλα αυτά εμείς δεν μπορούμε να μείνουμε αμέτοχοι. Συλλογικοποιούμε τις αρνήσεις μας και βρίσκουμε τον χώρο και το χρόνο να χτίσουμε κοινότητες και σχέσεις που θα συμβάλλουν στο πολυεπίπεδο αγώνα ενάντια στην καταπίεση και στην εκμετάλλευση.

Όσον αφορά τις θεσμικές και εντός του δικού τους πλαισίου διεκδικήσεις…

Για να πετύχεις νίκες και να συμβάλεις στη δημιουργία ενός ανταγωνιστικού κινήματος δεν έχουν νόημα οι ενδοσυστημικές καταγγελίες και οι δικονομικές διαδικασίες, που συνεπάγονται εκπτώσεις και άτυπη αποδοχή της δικαστικής και γραφειοκρατικής εξουσίας. Χρειάζεται αντίσταση και η αντίσταση παίρνει τα χαρακτηριστικά που της δίνουν οι κοινότητες αγώνα που δημιουργούνται έξω και κόντρα σε αυτή χρησιμοποιώντας οποιαδήποτε μέσα κρίνουμε πρόσφορα για την ενδυνάμωσή του.

Συλλογικοποιούμε τις αντιστάσεις μας

Δεν επιλέγουμε τη συνδιαλλαγή με τη βαρβαρότητα

 

κατάληψη αρχιτεκτονικής

Advertisements

Untitled-1

Αφίσα κατάληψη1

αφισα ΣΠΑΤΕ ΚΑΤΑΛΗΨΗ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ

Aρχιτεκτονική Πάτρας είναι κατειλημμένη από Τετάρτη 11/12 μέχρι και την Τετάρτη 18/12 με απόφαση γενικής συνέλευσης που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 10/12. Η κατάληψη προτάθηκε σε ένα πλαίσιο εναντίωσης στις απολύσεις των διοικητικών και  στην αξιολόγηση από  ‘’ειδικούς’’, σαν κομμάτια μιας γενικότερης προσπάθειας αναδιάρθρωσης του πανεπιστημίου.

Τι σημαίνει αξιολόγηση;

Είναι πολύ απλό: ειδήμονες στο αντικείμενο της εκάστοτε σχολής έρχονται να αξιολογήσουν το εμπόρευμα το οποίο ‘’παρέχουν’’. Μιλάμε, δηλαδή, για άλλη μια διαδικασία (όπως και διαθεσιμότητα διοικητικών, συμβούλια διοίκησης, σχέδιο αθηνά, νόμος πλαίσιο, μπάρες και πολλά πολλά άλλα) που συνηγορεί στη διαμόρφωση του πανεπιστημίου σε  χώρο εμπορευματικής δραστηριότητας. Φέρνει το πανεπιστήμιο ένα βήμα πιο κοντά στο αποστειρωμένο, ’’υγιές’’, ”ανταγωνιστικό’’, ”καθαρό’’ μοντέλο σε νεοφιλελεύθερα πρότυπα, απαλλαγμένο από καθετί που ξεφεύγει από τα όρια του κυρίαρχου λόγου και των πρακτικών που αυτός ακολουθεί.

Μετά τη λήξη της συνέλευσης άρχισε να διαμορφώνεται ένα κλίμα από τους ίδιους τους καθηγητές και συγκεκριμένους φοιτητές, οι οποίοι συσπειρώθηκαν κατά βάση μέσω facebook και mail καθηγητών, οι οποίοι τους προέτρεπαν να καλέσουν έκτακτη γενική συνέλευση και αμφισβητούσαν διαρκώς την απόφαση του συλλόγου με χυδαία επιχειρήματα.

Την επόμενη μέρα, κομμάτι του συλλόγου πήγε να κλείσει τη γραμματεία αφού το τμήμα είχε κατάληψη. Εκεί αντίκρισαν τμήμα των καθηγητών μαζί με αυτούς και τον αντιπρύτανη, τον Κυπριανό και κάποιους από τους διοικητικούς (οι οποίοι είχαν και συγκεκριμένη στάση απέναντι στην απεργία). 12 η ώρα είχε καλεστεί συντονιστικό κατάληψης. Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε κάποιος κόσμος στην κατάληψη μαζεύοντας υπογραφές για να καλεστεί έκτακτη γενική συνέλευση αντιπαραθετικά με την κατάληψη.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, το ίδιο βράδυ κάποιοι καθηγητές μπήκαν μες στην κατάληψη απαιτώντας από τον κόσμο που ήταν μέσα να αποχωρήσει και ζητώντας να βγάλει φωτογραφίες τον χώρο. Ακόμα, μετά από αυτό συγκεκριμένοι καθηγητές προβόκαραν την κατάληψη μέσω… facebook και άλλοι έστελναν mail δηλώνοντας πως τα μαθήματα τους θα γίνουν κανονικά, γιατί ‘’όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες στο τμήμα μας στερούνται λογικής και νομιμότητας’’…!!! Tο πρωί το πόμολο της πόρτας της γραμματείας ήταν ξηλωμένο και καθηγήτρια και υπάλληλοι βρίσκονταν μέσα στη γραμματεία, ανακοινώνοντας για ακόμα μια φορά την αντίθεση τους με το μέσο της κατάληψης ενάντια στην αξιολόγηση.

Στο χώρο του υπολογιστικού που βρίσκεται σε άλλο κτήριο και υπάρχουν και άλλα γραφεία καθηγητών, η πόρτα ήταν επίσης ανοιχτή με το λουκέτο παραβιασμένο. Ακούστηκαν απειλές για μπάτσους και  ζητήθηκαν ονόματα από τον κόσμο που είχε πάει, ο οποίος δεν ήταν μόνο από την αρχιτεκτονική αλλά και αλληλέγγυοι φοιτητές άλλων τμημάτων. Μετά από πολύωρη αντιπαράθεση στο γραφείο του καθηγητή ο οποίος αρνιόταν να φύγει από τον κατειλημμένο χώρο δηλώνοντας ανάμεσα σε άλλα ότι αυτός θα κάνει το μάθημά του για να «υπηρετήσει» τους φοιτητές, και δηλώνοντας ότι είναι ούτως ή άλλως ενάντια στην απεργία και τις καταλήψεις, του είπαμε ότι μας αναγκάζει να τον βγάλουμε εμείς έξω. Αυθόρμητα λοιπόν πάρθηκαν τα κλειδιά που είχε πάνω στο γραφείο του κι αυτός αμέσως όρμηξε να επιτεθεί στη φοιτήτρια που τα κρατούσε καθώς οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να τον συγκρατήσουν. Περάσαμε έξω από την αίθουσα, αυτός ακολούθησε καθαρά επιθετικά , φοιτητές τον εμπόδισαν να πάρει τα κλειδιά κι εκείνος δίνοντας ρεσιτάλ ερμηνείας έπεσε κάτω (2 φορές για να το εμπεδώσουμε) φωνάζοντας «με προπηλακίζουνε» . Ο επιστάτης φώναζε «κλέφτες, κλέφτες» και κλείδωσε την πόρτα βρίζοντας και χειρονομώντας.

Το απόγευμα πηγαίνοντας εκ νέου στο υπολογιστικό, ομάδα καθηγητών βρισκόταν ακόμα εκεί, αφού είχε πραγματοποιήσει με μερίδα φοιτητών κανονικά το μάθημα της σε άλλο χώρο,παίρνοντας ξεκάθαρη θέση απέναντι στην κατάληψη και αψηφώντας την απόφαση που είχε παρθεί. Και για να μη τα πολυλογούμε, αφού φάγαμε μια πόρτα στα μούτρα (2 φορές), εισβάλαμε στο κτήριο που αυτά τα αντιδραστικά νεοφιλελεύθερα μπουμπούκια είχαν πάει να «ανακαταλάβουν». Ο καθηγητής που το πρωί επιτέθηκε, τώρα είχε λουφάξει και έδιναν πόνο οι παρατρεχάμενοί του, αναπαράγοντας τα ίδια και χειρότερα. Το θέμα έληξε μόνο όταν βγήκε η πρόεδρος του τμήματος από το γραφείο της που μέχρι εκείνη την ώρα βρισκόταν χωρίς να παρεμβαίνει και χωρίς να ξέρουμε ότι ήταν μέσα, λέγοντας αρχικά να αποχωρήσουμε  απειλώντας ακόμα και με ποινικές κυρώσεις (πάντα με ήρεμο και κατευναστικό ύφος) σε στυλ, «εμείς δε θέλουμε να το κάνουμε αλλά αυτό που κάνετε μας αναγκάζει». Τελικά οι καθηγητές αποχώρησαν μόνο όταν είπε η πρόεδρος να αποχωρήσουν, γιατί «μόνο την προϊσταμένη τους ακούνε και αναγνωρίζουν και μόνο από αυτήν δέχονται εντολές». Μπράβο τα πεντάχρονα , καλά παιδάκια, θα πάρουνε και καραμέλα.

Φαίνεται λοιπόν ότι τουλάχιστον ορισμένοι καθηγητές έχουν πάρει ξεκάθαρη θέση, είναι απέναντί μας και στην πλειοψηφία τους αγωνιούν γιατί οι μετά κόπων αποκτημένη τους θεσούλα μπορεί να κινδυνεύει. Ας γνωριζόμαστε σιγά σιγά, οι οξυμένες καταστάσεις βοηθάνε, να σπάσει και στην πράξη η ρητορική περί γενικού καλού του τμήματος και ομοψυχίας. Στους φοιτητές όμως με όλη μας τη δύναμη τους φωνάζουμε, μην έχετε αυταπάτες. Μεγάλοι αρχιτέκτονες δε θα βγείτε γιατί οι επιλογές μας μέσα σε αυτό το σάπιο σύστημα είναι ελάχιστες και οι δουλειές βγαίνουν με το σταγονόμετρο. Δεν είναι το τμήμα μου ή το τμήμα του άλλου, δεν είναι η δουλειά μου ξέχωρα από τη δουλειά του αλλουνού. Το ίδιο πανεπιστήμιο και το ίδιο εργασιακό καθεστώς θα αντιμετωπίσουμε. Μόνο που κάποιοι θα γίνουνε κομμάτι του και θα ναι οι αυριανοί εκμεταλλευτές μας. Ας ξέρουν λοιπόν αυτοί οι τύποι και γενικότερα όλοι οι λακέδες των αφεντικών ότι θα μας βρουν απέναντί τους γατί έχουν διαλέξει στρατόπεδο και γιατί ο αγώνας ενάντια στους καριερίστες είναι ταξικός.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ   Στήριξη της κατάληψης

                             Ενημέρωση από την κατάληψη και κουβέντα για το Πανεπιστήμιο, την αναδιάρθρωση και την καταστολή την Κυριακή 15/12 

Συντονιστικό κατάληψης αρχιτεκτονικής

11122013069

Στις 12/12 πραγματοποιήθηκε εκδήλωση στα πλαίσια της κατάληψης της σχολής. Πρόκειται για την παρουσίαση της μπροσούρας: ”αρχιτεκτονικός διαγωνισμός re-think athens και ιδεολογική/συμβολική σημασία του αθηναϊκού κέντρου” από το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι αρχιτεκτονικής. Συγκεντρώθηκαν περίπου 100 άτομα στην εκδήλωση στηρίζοντας την ίδια την κατάληψη που δέχεται επιθέσεις. Ακολούθησε μια πολύ ωραία κουβέντα με τα παιδιά από την Αθήνα γύρω από το πανεπιστήμιο γενικά αλλά και το τμήμα μας συγκεκριμένα και τον λόγο που προωθούν σύμφωνα με τα καπιταλιστικά συμφέροντα.

Η αφίσα της εκδήλωσης βρίσκεται εδώ.

Αύριο, Παρασκευή 13/12 στις 10:00 το πρωί έχει συντονιστικό κατάληψης της Αρχιτεκτονικής. Ενημερώνουμε ότι η κατάληψη έχει δεχτεί επιθέσεις από καθηγητές και φοιτητές. Οι πρώτοι έχουν παραβιάσει επανειλλημενα τα λουκετα της κατάληψης και έχουν απειλήσει με μπάτσους και οι δεύτεροι, υποκινούμενοι από τους καθηγητές, έχουν μαζέψει υπογραφές για να οριστεί νέα συνέλευση του συλλογου. Αυτη έχει οριστεί για αυριο στις 14:00. Το κράτος και τα τσιράκια του καταστέλλει για μια ακόμη φορά κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι που επιλέγει να εναντιωθεί στο λόγο του.

Ενημέρωση από την πρωτη μέρα της κατάληψης υπάρχει εδώ

Αναλυτικότερη ενημέρωση θα ανέβει αύριο μετά το συντονιστικό.

Η αρχιτεκτονική πάτρας είναι κατειλημμένη από σήμερα 11/12 μέχρι και την Τετάρτη 18/12 για την στήριξη των διοικητικών και ενάντια στην αξιολόγηση του τμήματος. Η αξιολόγηση είναι άλλο ένα κομμάτι μιας γενικότερης προσπάθειας αναδιάρθρωσης του πανεπιστημίου σύμφωνα με το λόγο της κυριαρχίας στην καπιταλιστική συνθήκη.

Πιο συγκεκριμένα, την Τρίτη 10/12 έγινε γενική συνέλευση του συλλόγου της αρχιτεκτονικής στην πάτρα, όπου και ψηφίστηκε το πλαίσιο του αυτόνομου σχήματος για κατάληψη της σχολής όπως ειπώθηκε παραπάνω. Μετά τη λήξη της συνέλευσης υπήρξαν αντιδράσεις από κάποιους καθηγητές, οι οποίοι μάλιστα προσπάθησαν να εκφοβίσουν τους φοιτητές λέγοντας για φοβερές συνέπειες στο τμήμα αν η αξιολόγηση είναι κακή (εφόσον θα γίνει ούτως η άλλως).

Άρχισε, λοιπόν, να διαμορφώνεται ένα κλίμα από τους ίδιους τους καθηγητές και συγκεκριμένους φοιτητές, οι οποίοι συσπειρώθηκαν κατά βάση μέσω facebook και mail καθηγητών, οι οποίοι τους προέτρεπαν να καλέσουν έκτακτη γενική συνέλευση και αμφισβητούσαν διαρκώς την απόφαση του συλλόγου με χυδαία επιχειρήματα. Ένα από αυτά ήταν ότι μέσα σ’αυτούς που ψήφισαν ήταν πρωτοετείς, οι οποίοι δεν είναι γραμμένοι στη σχολή. Αυτό το υπερασπίζονταν οι ίδιοι άνθρωποι που όταν κάνουν το μαθηματάκι τους τους αναγνωρίζουν ως φοιτητικά υποκείμενα και τους βάζουν κανονικά απουσίες.

Την επόμενη μέρα, κομμάτι του συλλόγου πήγε να κλείσει τη γραμματεία αφού το τμήμα είχε κατάληψη. Εκεί αντίκρισαν τμήμα των καθηγητών μαζί με αυτούς και τον αντιπρυτανη, τον κύριο Κυπριανό (ο ίδιος κύριος που μαζί με το υπόλοιπο σινάφι του πριν μερικούς μήνες έστειλε τα ΜΑΤ για να εκκενώσουν τον καταυλισμό των ρομά που βρισκόταν κοντά στο χώρο του πανεπιστημίου) και κάποιους από τους διοικητικούς (οι οποίοι είχαν και συγκεκριμένη στάση απέναντι στην απεργία).

12 η ώρα είχε καλεστεί συντονιστικό κατάληψης. Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε κάποιος κόσμος στην κατάληψη μαζεύοντας υπογραφές για να καλεστεί έκτακτη γενική συνέλευση αντιπαραθετικά με την κατάληψη. Από αυτόν τον κόσμο ένα κομμάτι δεν το έχουμε ξαναδεί ποτέ σε συνελεύσεις του συλλόγου κι ένα άλλο ήταν την προηγούμενη μέρα στη συνέλευση και δεν τοποθετήθηκε! Μιλάμε, δηλαδή, για κλασσικούς καριερίστες της αρχιτεκτονικής, οι οποίοι αντιδρούν (προφανώς πάντα με λογικές ανάθεσης) μόνο όταν βλέπουν πως θίγεται η λαμπρή τους σταδιοδρομία σαν, επόμενοι, Le Corbusier.

Εν τέλει το συντονιστικό έγινε και αποφάσισε να γίνουν διάφορες εκδηλώσεις στο χώρο, τη βδομάδα της κατάληψης.

Αφίσα κατάληψη

Συντονιστικό Κατάληψης αρχιτεκτονικής

αφισα για rethink

O καπιταλισμός στην προσπάθειά του να επαναρρυθμιστεί, διανύοντας μια από τις δομικές κρίσεις του, αναιρεί κεκτημένα και περνάει επίσημα από το δήθεν  “κράτος πρόνοιας” και σε ένα νέο “κράτος ασφάλειας”, που θα είναι απόλυτα σύμφωνο με τις επιταγές του κεφαλαίου, ελέγχοντας κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας, με πολύ πιο απόλυτους όρους. Παράλληλα με την επίθεση που δέχεται κάθε κοινωνικός θεσμός, έτσι και το πανεπιστήμιο  αναδιαρθρώνεται και εντατικοποιείται. Το πανεπιστήμιο παράγει εξειδικευμένη εργατική δύναμη, αναπαράγει τις ταξικές αντιθέσεις και την κυρίαρχη ιδεολογία και δεν είναι ένας “ναός της γνώσης”, όπως πιστεύουν πολλοί. Έτσι, στη βάση του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος περιλαμβάνει την ξεκάθαρη πια σύνδεση πανεπιστημίου και καπιταλιστικής διαδικασίας, μπορούμε να αντιληφθούμε καλύτερα τη συστηματοποιημένη προσπάθεια του κράτους να φτιάξει ένας πανεπιστήμιο στα πρότυπα του εξωτερικού, έντονα από το 2006 και μετά. Ένα πανεπιστήμιο πλήρως εμπορευματοποιημένο, αποστειρωμένο, με εντατικοποίηση των σπουδών και της εξειδίκευσης και απ` το οποίο όλο και περισσότεροι περισσεύουν.

Από τα πιο γενικά σε σχέση με τις σπουδές, όπως την αναθεώρηση του άρθρου 16 ή τις αλλαγές κάθε χρόνο στα προγράμματα σπουδών, μέχρι τις μπάρες στα πανεπιστήμια και τις αστυνομικές εισβολές στις σχολές (εισβολή στις 28/12/12 στην ασοεε και πιο ειδικά στην Πάτρα με την εκκένωση του καταυλισμού των ρομά στο πανεπιστήμιο και εν συνεχεία με την εκκένωση του αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού στο ΤΕΙ), ένα `νέο` πανεπιστήμιο δημιουργείται· “καθαρό”, “ασφαλές” και πλήρως ελεγχόμενο και στο οποίο οι όποιες αντιστάσεις θα καταστέλλονται πιο εύκολα και άμεσα (στο πλαίσιο αυτό άλλωστε εντάσσεται και ο αρχικός αποκεντρωμένος σχεδιασμός των μοντέρνων ανεπιστημίων, προκειμένου να προσομοιάζουν πιο πολύ σε “campus” κατά τα δυτικά πάντα πρότυπα). Μιλάμε δηλαδή για μία ενιαία κατάσταση που ως τέτοια πρέπει και να απαντηθεί. Μια κατάσταση “εξορθολογισμού”, όπως την ονομάζουν, σε όλους τους τομείς. Έναν εξορθολογισμό, όμως, που εν τέλει σημαίνει απολύσεις, επιστρατεύσεις, εντατικοποιήσεις, υποχρηματοδοτήσεις, συγχωνεύσεις, καταστολή για όποιον και όποια δε χωράει στα σχέδια τους ή πάει κόντρα σ` αυτά.

Σ` όλα αυτά έρχονται να προστεθούν και οι αξιολογήσεις των πανεπιστημίων. Έτσι είδαμε μια τεράστια προσπάθεια να διατηρηθούν καθαροί οι τοίχοι της σχολής, να βάφεται η γραμματεία με ιδιαίτερη προσοχή απ` αυτούς που την ίδια στιγμή απολύουν το προσωπικό της και άλλα τραγελαφικά. Είδαμε επίσης (σ` άλλες σχολές, σύντομα και στη δική μας), “έμπειρους” καριερίστες να βγάζουν λόγους για το πώς πρέπει να συνδεθούν οι σπουδές με την αγορά εργασίας και για το πόσο σημαντική είναι η ανταγωνιστική και ατομικιστική κουλτούρα για τους φοιτητές “που θέλουν να πετύχουν”.

11 ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ

Σ’ ένα τέτοιο κλίμα εντάσσονται και οι απολύσεις των διοικητικών. Το ελληνικό κράτος, έπειτα από την άγρια καταστολή στις απεργίες, τις επιστρατεύσεις και το κλείσιμο της ερτ,  έθεσε σε διαθεσιμότητα 1.349 διοικητικούς από 8 πανεπιστήμια. Για ένα πανεπιστήμιο, που θα κοστίζει λίγο για το κράτος (απολύσεις, μετακύλιση του κόστους φοίτησης στις πλάτες μας) και θα ικανοποιεί όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερα τις ανάγκες της αγοράς εργασίας (εξειδίκευση, ενδυνάμωση σχολών που έχουν άμεση σχέση με την αγορά εργασίας).

Στη βάση της ταξικής αλληλεγγύης και της σύνδεσης των αγώνων, στεκόμαστε στο πλευρό των διοικητικών, αντιλαμβανόμενοι ότι η επίθεση της κυριαρχίας είναι συνολική και μόνο συνολικά μπορεί να πολεμηθεί. Κοινωνικά κομμάτια, που ίσως δεν είχαν ξαναβρεθεί στο κόσμο του αγώνα, επέλεξαν να συλλογικοποιήσουν τις αντιστάσεις τους αντιλαμβανόμενοι την επίθεση που δέχονται.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ

Στα πλαίσια της εντατικοποίησης της εκπαίδευσης αλλά και της εξειδίκευσης της γνώσης, εντάσσονται και οι αλλαγές κάθε χρόνο στο πρόγραμμα σπουδών. Η στοχοθεσία είναι μάλλον ξεκάθαρη, την διατύπωσε ο Πανέτσος στην παρουσίαση του φετινού προγράμματος σπουδών: 3 χρόνια φοίτηση όπως στο εξωτερικό. Μαθήματα  που δεν έχουν άμεση σχέση με την αγορά εργασίας, χάνονται στη διάρκεια των χρόνων (π.χ.φωτογραφία, εικαστικά, κοινωνιολογικού ενδιαφέροντος μαθήματα). Μένουν λίγα “χρήσιμα” (για την αυριανή μας σπουδαία καριέρα ως αρχιτέκτονες που μας υπόσχονται και που πολλοί δυστυχώς ονειρεύονται) μαθήματα, για τα οποία φορτωνόμαστε όλο και περισσότερες εργασίες και “projects”, που σημαίνει λιγότερος χρόνος και περισσότερη δουλειά μπροστά από μια οθόνη. Αυτό φυσικά προσομοιάζει το κοντινό μας εργασιακό μέλλον, που εκτός κι αν έχεις μπαμπά, λεφτά και καβάτζα, θα γίνεις ένας ειδικευμένος εργάτης των 400 (και αν), οπότε καλό είναι να συνηθίζουμε.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΡΝΗΣΕΩΝ ΜΑΣ

Το πανεπιστήμιο (και όλη η κοινωνία) αναδιαρθρώνεται λοιπόν και μαζί μ` αυτό αναδιαρθρώνονται βίαια και οι ίδιες οι ζωές μας (τόσο των φοιτητών που δεν έχουμε αστικές καταβολές και έτοιμες καβάτζες, όσο και άλλων κοινωνικών κομματιών που συνδέονται με το πανεπιστήμιο, όπως οι εργαζόμενοι σ` αυτό, οι ρομά που είχαν βρει κάποια στέγη σ` αυτό αλλά πλέον δε χωράνε κ.α.). Σ` όλα αυτά εμείς δεν μπορούμε να μείνουμε αμέτοχοι. Κάθε αγώνας στο πανεπιστήμιο αλλά και έξω από αυτό δεν πρέπει να διακρίνεται μόνο από συντεχνιακά αιτήματα, αλλά κι από μια αντίληψη σύνδεσης κάθε αγωνιζόμενου κομματιού, γιατί ακριβώς η επίθεση από κράτος και κεφάλαιο είναι συνολική.

Αντιιεραρχικά (δηλαδή όλοι και όλες μαζί, ισότιμα και χωρίς διαχωρισμούς και πεφωτισμένες ηγεσίες και πρωτοπορίες) και αδιαμεσολάβητα (από κόμματα, ΜΜΕ και άλλους θεσμούς), με όπλο μας την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση, να υπερασπιστούμε τουλάχιστον τα αυτονόητα (αν όχι να πάμε και ένα βήμα παραπέρα) – φυσικά εδώ δεν αναπολούμε κάποιο “κράτος πρόνοιας”, αφού πιστεύουμε ότι κι αυτό ήταν ένας τρόπος διαχείρισης των “από τα κάτω” προς όφελος του καπιταλισμού. Μέσα από κινηματικές διαδικασίες και τη συλλογικοποίηση των αντιστάσεων και των διεκδικήσεών μας να μπούμε σε μια διαδικασία αγώνα όλης της τάξης μας, έναν αγώνα εν τέλει για την υπεράσπιση των ίδιων των ζωών μας απέναντι στα αφεντικά και το κράτος, για την απελευθέρωσή μας.

αυτόνομο σχήμα ★ αρχιτεκτονικής